پارکها، بعد از ظهرهای زمستانی پر هستند از خانه به دوشها، آوارهها، بیکاران و سالخوردگان، بیماران، بیخانمانها و آدمهای متزلزل. آنهایی که کار نمیکنند و هیچ چیزی تولید نمیکنند. آنها که پول در نمیآورند. در فصل بهار البته دلدادهها برمیگردند، زوجهای مخفی زیر زیزفونها و در آلاچیقهای پرگل مامنی پیدا میکنند و گردشگران از مجسمهها عکس میاندازند. زمستان، چیز دیگری است.
اطراف سرسره یخ زده، پرستارها و گله بچههایشان حضور دارند. بچهها در کاپشنهایی پیچیده شدهاند که جلوی دست و پایشان را میگیرد، کوچولوها مثل عروسکهای تنومند ژاپنی میدوند در حالی که آب دماغشان راه افتاده و انگشتهایشان بنفش شده است. بخار سفیدی را از دهانشان بیرون میدهند و با دیدنش شگفت زده میشوند. در کالسکهها، بچههایی که با کمربندها مهار شده اند بزرگترهایشان را تماشا میکنند. شاید برخی از این وضعیت احساس افسردگی و بیصبری میکنند. احتمالا عجله دارند خودشان را گرم کنند که از رواقهای چوبی بالا میروند. این پا و آن پا میکنند تا از مراقبت زنانی بگریزند که آنها را با دستی مطمئن یا خشن، آرام یا ذله گرفتهاند. زنانی با لباسهای آفریقایی بلند و نازک در زمستان یخ زده.